ارسال به دوستان ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 202691
تاریخ انتشار : 29 بهمن 1395 23:7
تعداد بازدید : 811

بررسي پديده بينامتنيت قرآني در اشعار «علي بن عيسي إربلي»

«علي بن عيسي اربلي» از شاعران بزرگ ونيز از بزرگان علماي اماميه ونيز محدثين برجسته شيعه وصاحب اثر گرانقدر «کشف الغمه» نيز از اين امر مستثني نبوده است. از اين رهگذر بررسي وتبيين وام گيري اين شاعر برجسته شيعه از قرآن کريم با روش توصيفي - تحليلي از اهداف مقاله حاضر است.

چکيده:


 يکی از حوزه های فعال و پردامنه ی مطالعات ادبی و زبان شناختی قرآن کريم است، که محققان بسياری بدان تمايل پيدا کرده اند. يکی از زمينه های مطرح در اين خصوص نگاه «بينامتنيت» به اين کتاب آسمانی است.بينامتنيت يکي از پديده هاي زباني است که به روابط بين متون پرداخته و هر متني را خوانشي از متون ديگر مي داند. ميراث ديني يکي از مهمترين مراجع الهام شاعران ونويسندگان از دير باز بوده است، وقرآن کريم در رأس اين ميراث دينی قرار دارد وشاعران شيعه از اين ميراث بيش از ساير شاعران الهام گرفته اند. «علي بن عيسي اربلي»  از شاعران بزرگ ونيز از بزرگان علماي اماميه ونيز محدثين برجسته شيعه  وصاحب اثر گرانقدر «کشف الغمه» نيز از اين امر مستثني نبوده است. از اين رهگذر بررسي وتبيين  وام گيري اين شاعر برجسته شيعه از قرآن کريم با روش توصيفي - تحليلي از اهداف مقاله حاضر است.
از مهمترين نتايج پژوهش اين حقيقت است که «إربلي» در اشعار خود به واژگان ومضامين قرآني وساختار های دستوری قرآن اهتمام وافري داشته است  و بين اشعار او و قرآن کريم روابط بينامتنی مختلفی روی داده است بدين صورت که گاه واژگان والفاظ قرآنی را به کار برده است وگاهی عبارات و تراکيب قر آنی را، گاهی به حوادث و شخصيتهاي قرآني اشاره داشته است  وگاهی نيز تنها مضمون  آيه را در نظر داشته است و در مواردی معدود نيز ساختار دستوری آيه را مورد توجه قرار داده است تا اين حقيقت را  به اثبات برساند که شاعران مسلمان وبخصوص شيعه پيوندي ناگسستني با قرآن دارند واز آيات قرآني براي قداست بخشيدن به اشعار خويش ونيز غناي ساختاري ومعنايي آن بهره فراوان برده اند.

واژگان کليدی:  بينامتنيت، إربلي، بينامتنيت قرآني، شاعر شيعه.






نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :
 
 
 

حديث

 

يَكْتَسِبُ الصّادِقُ بِصِدْقِهِ ثَلاثا: حُسْنَ الثِّقَةِ بِهِ، وَالْمَحَبَّةَ لَهُ، وَالْمَهابَةَ عَنْهُ؛

راستگو با راستگويى خود، سه چيز را به دست مى‏آورد: اعتماد، محبت و شكوه (در دل‏ها).

غررالحكم، ج 6، ص 480، ح 11038؛ دوستى در قرآن و حديث، ص 108.