ارسال به دوستان ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 34754
تاریخ انتشار : 11 مهر 1392 17:11
تعداد بازدید : 2269

بررسي تفسير قرآن در آثار راغب اصفهاني از منظر زباشناختي تخصصي

بررسي تفسير قرآن در آثار راغب اصفهاني از منظر زباشناختي تخصصي

چکيده

راغب اصفهاني پيش کسوت در تنظيم مفردات القرآن بود. او اولين پژوهشگر تنظيم واژگان قرآني به روش معني شناختي است، که علي رغم فقدان اصطلاحات و اسلوب هاي زبانشناسي جديد، به روش مفهوم و مصداق اثر قرآني خود را تنظيم کرده است، به نظر مي رسد پژوهشگران علوم قرآني بايد به اين حقيقت آگاهي پيدا کنند، که تنها اثر قديمي واژگان قرآني در دنياي اسلام است که منطبق با اصول علمي معني شناختي است، و با هيچيک از آثار لغوي ومعاجم عربي تناسب نداشته و امروزه با وجود پيشرفت بسيار در زمينه هاي زبانشناسي تخصصي قرآن و علوم قرآني هنوز کتابي از نظر ارزش علمي به پاي اين کتاب نمي رسد. فرهنگ مفردات راغب به دليل توضيح ريشه ي همه ي مفردات قرآن و به كاربردن آياتي كه به عنوان شاهد به كار رفته، سخت مورد توجه محققان در طول تاريخ بوده است.

براي پيگيري واژگان معني شناختي علاوه بر مفردات راغب، اثر نفيس ديگري که راغب در زمينه اخلاق و ادب دارد کتاب «الذريعة الي مکارم الشريعة» مي باشد اين کتاب که با تصحيح استاد محقق علوم عربي آقاي دکتر ميرلوحي به طبع رسيده دست کم از نظر اخلاقي منحصر به فرد و از نظر زبانشناختي مؤيد همان روشي است که در مفردات راغب به چشم مي خورد.

در کتاب المحاضرات نيز راغب سعي کرده است( در بخش هاي اخلاقي) همان روش الذريعة و مفردات را دنبال کند با اين تفاوت که در المحاضرات تنها به بيان مصاديق اخلاقي (نه مفاهيم آنها) از اقوال ديگران بسنده کرده است.

 

کليد واژه ها: راغب اصفهاني، زبانشناختي، معني شناختي، مفردات القرآن، محاضرات الادباء، الذريعه الي مکارم الشريعه.

 

نوسندگان :

دکتر نصراله شاملي، عضو هيات علمي دانشگاه اصفهان، دانشکده زبانهاي خارجه

زهرا قاسم نژاد، کارشناس ارشد زبان و ادبيات عرب و علوم قرآن وحديث.

 

 



دانلود


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :
 
 
 

حديث

 

يَكْتَسِبُ الصّادِقُ بِصِدْقِهِ ثَلاثا: حُسْنَ الثِّقَةِ بِهِ، وَالْمَحَبَّةَ لَهُ، وَالْمَهابَةَ عَنْهُ؛

راستگو با راستگويى خود، سه چيز را به دست مى‏آورد: اعتماد، محبت و شكوه (در دل‏ها).

غررالحكم، ج 6، ص 480، ح 11038؛ دوستى در قرآن و حديث، ص 108.